Ingrid de Bruijn.nl

Welkom op Ingrid de Bruijn.nl

Ingrid — Mon, 21 Dec 2009 19:37:30 +0000

Winnares columnwedstrijd Libelle 2010

Vanaf heden is mijn nieuwe boek getiteld Bijna (ver)dronken te koop via de button op deze site of via de reguliere boekhandel en bol.com

Uitgeverij AquaZZ te Arnhem.

De winnende column getiteld ‘Blote voeten in het park’ die in augustus in de Libelle zal verschijnen kunt u in dit boek terugvinden. De verkoopprijs bedraagt 15,95.

Veel van mijn columns kunt u terugvinden op mijn website.

Uiteraard kunt u daar ook mijn boek ‘Een dagje Mam’ kopen. Dit boekje is tevens te koop bij de erkende boekhandel en bij Bol.com.

Bestellen: www.bol.com Bruna en Ako isbn: 978-90-484-0551-0

Gedichten, columns, maar ook het laatste nieuws over haar boeken. Ingrid de Bruijn.nl is een website waarin met een nieuwe frisse en creatieve kant wordt gekeken naar de wereld. Geniet van de veelzijdigheid, geniet van de creativiteit, geniet van Ingrid de Bruijn.nl!

Niets van deze website mag worden openbaar gemaakt en/of verveelvoudigd door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van de schrijfster en de uitgever.

Deze website is gemaakt door: New Day Media

Verkering

Ingrid — Fri, 13 Apr 2012 12:52:14 +0000

Verkering

‘Mam’, neem jij binnenkort nu ook een nieuwe vriend vroeg mijn jongste mij een paar maanden geleden, hierbij doelend op zijn vader die sinds de zomervakantie een nieuwe vriendin aan de haak had geslagen. Eindelijk een vrouw die hem begreep, heel lekker kon koken, goed kon luisteren, een topper was in bed (nog wel) en daarnaast ook nog eens heel intelligent is (zij wel).
Ze beviel zelfs zo goed dat hij er binnen een week was ingetrokken en zich binnen twee weken had laten steriliseren (hij wel).
‘Ik moet er niet aan denken’ stelde ik mijn kleine man gerust. Ben ik er eindelijk vanaf ga ik toch niet weer een vent binnen slepen die de eerste weken zijn uiterste best doet om goed te luisteren, niks te laten slingeren, elke dag te douchen, nooit stinkende sokken te dragen, iedere dag een schone onderbroek aan te trekken waar nooit remsporen in zitten (kom vanzelf wel) en van die hippe boxers draagt. Nooit zeurt over het eten, alles lekker vindt en altijd een onderwerp voor een goed gesprek weet (keep on dreaming).
Nee, deze moeder blijft lekker alleen met kind. Eet wat ze zelf lekker vindt (of haar kind), lees de krant wanneer zij het wil, kijkt naar tv programma;s die ze zelf uitkiest, belt uitgebreid met vriendinnen en hoeft nooit meer nieuwe kleding te verstoppen.
Heb je nu weer iets nieuws aan.
Hoeft niet bang te zijn dat manlief na een avond uit weer vergeet te vragen of het leuk was, of ze lekker gegeten heeft en dat soort onnozele maar wel welkome vragen omdat hij dat toch al nooit deed.
Krijgt nooit meer de schuld van iets dat hij zelf te goed heeft opgeruimd en zij volgens hem heeft kwijtgeraakt.
Nee deze mama heeft na 30 jaar haar lesje wel geleerd. Het nieuwe exemplaar mag hem hebben. Strik er om en weg er mee.
Deze week vroeg hij wederom of mama niet een nieuwe vriend wilde, gewoon voor de gezelligheid. Wederom kon ik hem hetzelfde antwoord geven. ‘Nee hoor schat, wees maar niet bang, deze mama begint er niet meer aan.
‘Gelukkig was zijn opgeluchte antwoord. Want na maanden van hele weekenden op en neer slepen was hij er nu toch ook achter gekomen dat de aandacht die papa voor hem had, als hij die al had, nu voor het grootste gedeelte naar zijn nieuwe liefde ging en daar is hij niet heel blij mee. Maar dat zal zijn papa een worst wezen want die heeft nu eindelijk een vrouw die hem begrijpt en die heeft uiteraard veel meer liefde en aandacht nodig dan zijn bloedeigen kinderen.

Oordelen en Vooroordelen

Ingrid — Mon, 09 Apr 2012 08:37:31 +0000

Oordelen en veroordelen.

Inmiddels ben ik vijf weken en vijf meetings verder. Ik heb een sponsor die ik elke dag even bel. Op dagen dat het slecht gaat en ik het liefst richting supermarkt rijd maar ook op dagen dat het goed gaat. We praten over van alles en vaak over dingen die mij die dag dwars zitten.
Over het feit dat veel mensen de ziekte verslaving niet kennen niet herkennen en er het liefst niet mee te maken willen hebben. Die “ons” maar een stel slappelingen vinden. Niet begrijpen of niet begrijpen dat elke dag een gevecht is. Vanaf het moment dat we opstaan tot we weer naar bed gaan. Dat sommige nachten een marteling zijn. Dat we sterk willen zijn voor onszelf maar in de eerste plaats voor de mensen die we lief hebben.
Er zijn mensen die zo ver gaan in hun veroordeling en vooroordelen dat ze anderen daarin mee slepen.
Zaterdag was een buurvrouw annex nichtje jarig. Natuurlijk wist ik dat het ‘gevierd’ zou worden. Dat mijn schoonzusje, nichtje, andere buren er even heen zouden gaan om te feliciteren. Iets te drinken, een taartje te eten en een cadeautje te brengen.
Dilemma. Ik weet dat ik niet “gewenst” ben dus hou de eer aan mezelf. Ook hou ik de eer aan mezelf door wel een cadeautje te kopen. Mijn jongste die door alles door een moeilijke tijd heen gaat kan ik niet vertellen waarom mama niet mag komen dus ik probeer er omheen te praten. Zijn achternichtje, gezworen kameraad, staat hier voor de deur en vraagt of hij ook even komt. Ik pak een paar kaarsen in uit mijn cadeaudoos en geef deze aan hem mee. Niet omdat ik verwacht dat zij na het geven hiervan zal zeggen, vraag mama ook even of ze wat komt drinken. Die hoop heb ik opgegeven. Met in mijn hoofd een soort van ‘laat maar’ gevoel duik ik de tuin in met een boek over verslaving, waarin ik op dat moment lees dat in dit soort situaties in feite degene die jou veroordelen zichzelf beter schuldig kunnen voelen dan jij. Daar hou ik het dan maar bij. Mijn kind eet taart speelt gezellig en ik zet voor mezelf een kop thee.
Vooral de volgende dag heb ik het er nog steeds moeilijk mee. Toch zal dit vaker voor komen. Hoe ik hier mee om moet leren gaan zal ik in de loop van de tijd met behulp van mijn sponsor gaan leren en als het met te veel wordt smijt ik maar een servies kapot met te gedachte, ‘ooit komt het allemaal wel weer goed’.
Fijne pasen! Zonder te veel oordelen.

Verslaafden en andere gekken

Ingrid — Mon, 02 Apr 2012 12:50:15 +0000

Verslaafden en andere gekken

Ruim een jaar heb ik ontkend dat het misschien wel eens goed voor me zou zijn een meeting bij te wonen met andere verslaafden. Meetings genoeg immers. Zo is er de AA, CA, NA de Buitenveldertrgroep en zijn er ongetwijfeld nog veel meer praatgroepen waar je met “lot”genoten ervaringen kunt uitwisselen.
Ik zag er niks in. Zitten in een kring en dan braaf je naam roepen, zeggen waar je aan verslaafd bent en sinds hoe lang. Kom op zeg, niets voor mij.
Tot het een paar weken geleden ernstig uit de hand dreigde te lopen. Ondanks het feit dat ik een boek heb geschreven over mijn verslaving, uitgebreid de publiciteit had opgezocht door het geven van interviews in Vrouw, Lef en AM lukte het niet om, ondanks de belofte aan mezelf en vooral aan mijn kinderen vanaf nu van de fles af te blijven.
Dat kleine gemene pesterijen van mijn as ex daar doorgaans aan vooraf gingen begon langzaam tot mij door te dringen. Op een of andere manier weet hij nog zoveel agressie in mij naar boven te krijgen dat ik na de zoveelste leugen van hem nergens meer heil in zie en geneigd ben naar de fles te grijpen. Iets wat hij misschien niet bewust doet, maar wat ik wel laat gebeuren. Noem het leugentjes om bestwil, zijn bestwil in dit geval, ik trap er steeds weer in.
Enige weken geleden gebeurde er voor de zoveelste keer iets dat mij mijn zelfbeheersing deed verliezen. Ondanks de belofte die ik had gedaan ging ik voor de bijl.
Tijdens de opname die volgde kwam ik in gesprek met iemand van een praatgroep. En wat ik nooit had verwacht gebeurde. Ik voelde een klik met haar. Iets in haar manier van optreden en vertellen maakte iets bij mij los wat ik nog niet eerder had gevoeld.
Gevolg was dat ik mij liet overhalen om dezelfde avond een “meeting: bij te wonen. Aanvankelijk voelde ik nog steeds alleen maar weerstand. Wat heb ik aan een stappen programma. De enige stap die ik moet maken is met mijn poten van die fles af blijven en er zijn voor mijn kinderen, zoals ik er al ruim 20 jaar voor ze ben.
Toch maakten de verhalen die werden verteld iets los. Ik werd emotioneel. Voor het eerst sinds jaren voelde ik de tranen achter mijn ogen branden.
Mijn besluit stond vast, volgende week ga ik weer.

AM Magazine

Ingrid — Mon, 19 Mar 2012 17:05:25 +0000

AM voorjaar 2012_coverdef-2

interview am

Voetstuk

Ingrid — Sun, 05 Feb 2012 14:19:14 +0000

Vol ongeloof staar ik naar de kop van de het stuk op voorpagina van het Haarlems Dagblad
van zaterdag 4 februari jl. Haarlemse pastoor in grote misbruikzaak. Het zal toch niet. Ja het zal toch wel.
De enige man die ik nog vertrouwde binnen het al zeer beperkte deel dat je nog kon vertrouwen
binnen de Katholieke Kerk is keihard van zijn, lees mijn, voetstuk gevallen.
Na een paar regels weet ik het zeker. Moderator op het Sancta, pastor in de OLV Hemelvaart Kerk
Antonius van Paduakerk.
Blindelings vertrouwde ik hem. Altijd stond hij voor je klaar, een opbeurend woord als ik
weer eens de klas uit was gestuurd, was blijven zitten, met mijn been in het gips zat. Nooit
maar dan ook nooit had ik enige reden om hem te wantrouwen.
Schoolreizen naar Texel en Noordwijk. Een 10-daagse reis naar Rome georganiseerd door de kerk.
Wat hebben we een plezier gehad.
Hij heeft ons getrouwd, de kinderen gedoopt, er lag altijd een kaart in de bus in moeilijke tijden.
En nu wordt op een zaterdag in februari het kleine beetje vertrouwen dat ik nog had in de
kerk met een artikel weggenomen. Ik ben met stomheid geslagen. Leef mee met alle betrokkenen.
IK Wens iedereen alle steun nodig die ze nodig zullen hebben en verdienen.
Morgen laat ik me uitschrijven bij de kerk. Ook voor mij zijn er grenzen.

Sokkenverbod

Ingrid — Wed, 01 Feb 2012 13:40:52 +0000

Sokkenverbod

Zojuist heb ik een column gelezen van Kasper van Kooten waarin hij de Nederlandse man oproept om te stoppen met het dragen van sokken. Zelf is hij hier in zijn jeugd mee gestopt. Dit na een dagje strand omdat hij op de terugweg werd gekweld door schoenen en sokken volgelopen met zand.
Ik sluit me aan bij zijn oproep. Weg met de sokken. Niet alleen me de afschuwelijke Mickey Mouse gevallen, badstof sokken in sandalen, gestreepte sokken, enkelsokken Nee gewoon weg met alle sokken.
Vooropgesteld dat er na het wassen van die dingen nooit twee exemplaren maar standaard een zo’n ding uit de wasmachine respectievelijk droger tevoorschijn komt is het dragen van sokken totaal overbodig. Soms vraag ik me zelfs af waarom die dingen uitgevonden zijn.
Zelf draag ik nooit sokken ook al probeert de verkoper van de schoenenzaak mij regelmatig op andere gedachten te brengen. Mevrouw, ook al draagt u Uggs en heeft u warme voeten het is voor uw voeten beter wanneer u wel sokken draagt. De kans op schimmelvoeten of zweetvoeten wordt daardoor aanzienlijk kleiner. Nog nooit van mijn leven heb ik schimmel dan wel zweetvoeten gehad dus geen idee waar die beste man het over heeft. Mocht ik ooit koude voeten hebben dan gris ik twee exemplaren uit een mand vol die inmiddels zowel in mijn badkamer, slaapkamer als rommelkamer. Van die sokken die altijd alleen zijn, nooit met zijn tweeen. Sokken die er al jaren om smeken uitgezocht of geadopteerd te worden.
Niemand hier in huis heeft er zin in om die manden uit te zoeken omdat na een week de mand zonder enige twijfel weer net zo vol ligt.
Mocht u bij Spoorloos, een actie van de postcodeloterij of een inzameling van giro 555 een behoeftige inwoner van een of ander inheems dorp zien lopen op sokken die absoluut niet bij elkaar passen is de kans meer dan aanwezig dat deze uit mijn voorraad komen. Een voorraad die nooit uitgeput raakt zeker nu de Primark zeven paar sokken verkoopt voor slechts 2,50. Dat betekent elke week 14 nieuwe sokken die na gebruik weggegooid kunnen worden. Een stuk goedkoper dan wassen, roken en absoluut beter tegen plaatselijke stankoverlast.

Troep

Ingrid — Tue, 31 Jan 2012 13:48:15 +0000

Troep

Ooit, een kwart eeuw geleden, toen wij dit huis betrokken was het nog vrij overzichtelijk en behoorlijk leeg. Nu ruim 25 jaar later is daar een soort van behoorlijke verandering in gekomen. Waar ik jaren geleden nog een schaal op tafel zette die en leuk stond en dienst deed als opvangcentrum van spullen die makkelijk kwijt raken is deze schaal nu veranderd in een huis dat dienst doet als opvangcentrum van troep die altijd kwijt is en misschien ook maar beter kwijt kan blijven.
Eerst lagen er alleen sleutels in de schaal. Niet veel later kwamen daar handschoenen, autopapieren, rijbewijs, bankpasjes, fietslampjes, een hockeybitje, hockeybal, sokken, in het laatste geval meestal 1 sok bij. De schaal werd een la, vervolgens kwam daar een la bij niet veel later werd het de hele kast, de hele kamer, de volgende kamer, nog een kast, nog een kamer, de vliering met als gevolg dat inmiddels het hele huis vol staat met zooi die niemand meer kan terug vinden.
Niet dat er overigens vaak naar gezocht wordt. Als de heren iets kwijt zijn is het in ieder geval altijd mijn schuld. Ik het het immers opgeruimd waarna zij het niet meer terug kunnen vinden.
Nu de heren het pand gaan verlaten om op een andere plaats in deze regio hun spullen kwijt te gaan raken zou ik op papier last moet krijgen van het lege nest syndroom. Vreemd genoeg heb ik de laatste maanden alleen maar geleden onder het volle nest syndroom, en in ons geval het overvolle nest syndroom. Heel langzaam ben ik aan het opruimen geslagen. Ik prop alles in vuilniszakken en lege wasmanden. Deze verplaats ik aan een ruimte in huis die waarschijnlijk als ik geen actie onderneem alleen maar voller raakt. Ze zullen zeker geen gebruik gaan maken van de optie hier in te kijken en alsnog mee te nemen wat hen van oorsprong toebehoort. Welnee, ze kopen gewoon alles nieuw om het vervolgens in hun nieuwe onderkomen eerst in een schaal, vervolgens in een mand, een la, een kast, een kamer te smijten. Precies zoals ze het thuis geleerd hebben.
Wanneer ze over een paar jaar het door hen gehuurde pand gaan verlaten zal alles ongetwijfeld bij grof vuil belanden. Precies waar hun spullen, die ze al maanden zo niet jaren kwijt zijn nu ook naar toe verplaatst gaan worden, tenzij ze heel snel zijn met ophalen.
Dat ik daar nog een klein beetje op reken slaat in feite nergens op. De stapel schone was op zolder is immers ook al maanden van niemand, dus dat ik nog een stille hoop heb dat hetgeen hier achterblijft ooit door iemand anders zal worden opgehaald dan door grof vuil is werkelijk nergens op gebaseerd.

Besparen

Ingrid — Sat, 28 Jan 2012 16:09:50 +0000

Besparen

Zaterdagmiddag. Even snel naar de Praxis of Gamma voor een blik verf, turkoois. Geen gemakkelijke opdracht. Zoon 1 heeft vorig weekend het pand verlaten en nu krijgt zoon 4 de kamer van zoon 1, hetgeen nogal wat klus werk en dan met name schilderwerk met zich mee brengt. Wie dat gaan doen, ik natuurlijk. Niemand die zich vrijwillig aanbiedt dit werkje op zich te nemen. Vader heeft het pand verlaten en komt alleen nog binnen om in mijn spullen en dan met name de post te neuzen. Wat mij meteen op het volgende brengt.
Als ik op de terugweg langs de super rijd om de nodige boodschappen te halen en deze vervolgens nonchalant in de achterklep van de auto wil slingeren stuit ik op de nodige plastic zakken met daarin een paar laarzen, een jack, wat kussens, allemaal dingen die ik de laatste weken heb aangeschaft en uit gewoonte de eerste weken in de achterklep van de auto bewaar of onder mijn bed, achter in de kast, op de vliering. In ieder geval niet in het zicht van mijn a.s. ex. Gewoon om een heleboel gezeur, gezanik en gezucht te voorkomen.
Wat ik in het verleden ook kocht, het was nooit goed, te duur, onnodig, in ieder geval een reden voor mij om het voorlopig uit beeld te laten om het vervolgens een keer achteloos aan te trekken en bij een paar gefronste wenkbrauwen te zeggen dat het gekregen, geleend of een uitverkoopje was.
Dat dit nu nooit meer hoeft is wennen. Daarnaast lijkt het kopen van ‘verboden’ spullen opeens een stuk minder aantrekkelijk.
Ik voelde me soms net een klein kind. Stiekem iets doen, waarvan je wist dat de ander, vroeger je ouders, nu je partner het niet op prijs zouden stellen is nu op de een of andere manier niet leuk meer. Mijn koopzucht een stuk minder.
Het voelt vreemd iets te kopen, direct in je kast te hangen en de volgende dag te dragen zonder dat daar een sarcastische opmerking op volgt in de trant van “Is dat nou nodig”?
“Nou niet nodig maar wel heel erg leuk”.
Gewoon doen en laten wat je zelf wilt is geheel nieuw en zeer verrassend. Daarnaast is het ook kostenbesparend omdat de uitdaging van het stiekeme verdwenen is.
Wat zal ik een geld overhouden.

Kappers hiërarchie

Ingrid — Tue, 13 Dec 2011 15:00:41 +0000

Heemsteedse hiërarchie bij de kapper

Onlangs maar weer eens een bezoekje gebracht aan de plaatselijke coiffeur. Degene die ook mevrouw Moors in zijn assortiment heeft, evenals meerdere BN-ers. Voor mij absoluut geen reden om daar ook heen te gaan om mezelf van een nieuwe coupe te laten voorzien, maar het moet gezegd worden, ze doen het best aardig.
Het meisje dat mij normaal wast, knipt en kleurt staat onder aan in de hiërarchie, reden dat wanneer de keuze op haar valt om je kapsel te laten fatsoeneren de rekening aanzienlijk lager ligt. Hoe hoger je behandelaar staat in de hiërarchie hoe hoger het prijskaartje is dat hier aan verbonden is. Het is maar maar goed dat ik niet meer omreken want bedragen van rond de € 250,– zijn niet heel ongewoon.
Vandaag was dit meisje ziek en werd ik noodgedwongen geholpen door een mijnheer die aanzienlijk hoger op de ranglijst staat. Dit bleek al op het moment dat mevrouw de bazin het pand binnen kwam. Alleen de topstylistes werden door haar begroet en konden rekenen op een welgemeende luchtzoen. Mijn bek viel open. Hallo jullie zijn gewoon kapper hoor. Niks meer en niets minder. Jullie taak bestaat uit het fatsoeneren van wat haardossen en daar horen geen kapsones bij. Ook niet omdat mevrouw Moors toevallig een keer per week jullie pand betreedt.
Doe ff normaal man zou Geert zeggen. Ik dacht het alleen maar. Zoals ik nog veel meer dacht deze middag.
Dat mijnheer de topstylist mij geen blik waardig gunde laat staan van plan was een zinnig woord met mij te wisselen bleek al snel nadat ik in de stoel had plaatsgenomen. Al vond ik het na een krap kwartiertje wel best dat die leeghoofdige type zijn mond hield tegen mij.
Reden dat ik ben blijven zitten is omdat ik die avond een afspraak had waarvoor ik goed voor de dag moest komen.
Een ding weet ik zeker. Bij deze coiffeur kom ik nooit maar dan ook nooit meer. Volgende keer mag mijn buurmeisje mijn haar weer knippen. Die werkt bij een andere topkapper die de halve wereld rond reist om de voetballers van het Nederlands Elftal te knippen maar wel heel gewoon € 12 euro rekent en dan heb je ook nog een kop koffie, een koekje en aanspraak.