Winnares columnwedstrijd Libelle 2010

Vanaf heden is mijn nieuwe boek getiteld Bijna (ver)dronken te koop via de button op deze site of via de reguliere boekhandel en bol.com

Uitgeverij AquaZZ te Arnhem.

Veel van mijn columns kunt u terugvinden op mijn website.

Uiteraard kunt u daar ook mijn boek ‘Een dagje Mam’ kopen. Dit boekje is tevens te koop bij de erkende boekhandel en bij Bol.com.

Bestellen: www.bol.com Bruna en Ako isbn: 978-90-484-0551-0

Gedichten, columns, maar ook het laatste nieuws over haar boeken. Ingrid de Bruijn.nl is een website waarin met een nieuwe frisse en creatieve kant wordt gekeken naar de wereld. Geniet van de veelzijdigheid, geniet van de creativiteit, geniet van Ingrid de Bruijn.nl!

Niets van deze website mag worden openbaar gemaakt en/of verveelvoudigd door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van de schrijfster en de uitgever.

Deze website is gemaakt door: New Day Media

Zojuist heb ik een column gelezen van Kasper van Kooten waarin hij de Nederlandse man oproept om te stoppen met het dragen van sokken. Zelf is hij hier in zijn jeugd mee gestopt. Dit na een dagje strand omdat hij op de terugweg werd gekweld door schoenen en sokken volgelopen met zand.
Ik sluit me aan bij zijn oproep. Weg met de sokken. Niet alleen me de afschuwelijke Mickey Mouse gevallen, badstof sokken in sandalen, gestreepte sokken, enkelsokken Nee gewoon weg met alle sokken.
Vooropgesteld dat er na het wassen van die dingen nooit twee exemplaren maar standaard een zo’n ding uit de wasmachine respectievelijk droger tevoorschijn komt is het dragen van sokken totaal overbodig. Soms vraag ik me zelfs af waarom die dingen uitgevonden zijn.
Zelf draag ik nooit sokken ook al probeert de verkoper van de schoenenzaak mij regelmatig op andere gedachten te brengen. Mevrouw, ook al draagt u Uggs en heeft u warme voeten het is voor uw voeten beter wanneer u wel sokken draagt. De kans op schimmelvoeten of zweetvoeten wordt daardoor aanzienlijk kleiner. Nog nooit van mijn leven heb ik schimmel dan wel zweetvoeten gehad dus geen idee waar die beste man het over heeft. Mocht ik ooit koude voeten hebben dan gris ik twee exemplaren uit een mand vol die inmiddels zowel in mijn badkamer, slaapkamer als rommelkamer. Van die sokken die altijd alleen zijn, nooit met zijn tweeen. Sokken die er al jaren om smeken uitgezocht of geadopteerd te worden.
Niemand hier in huis heeft er zin in om die manden uit te zoeken omdat na een week de mand zonder enige twijfel weer net zo vol ligt.
Mocht u bij Spoorloos, een actie van de postcodeloterij of een inzameling van giro 555 een behoeftige inwoner van een of ander inheems dorp zien lopen op sokken die absoluut niet bij elkaar passen is de kans meer dan aanwezig dat deze uit mijn voorraad komen. Een voorraad die nooit uitgeput raakt zeker nu de Primark zeven paar sokken verkoopt voor slechts  2,50. Dat betekent elke week 14 nieuwe sokken die na gebruik weggegooid kunnen worden. Een stuk goedkoper dan wassen, roken en absoluut beter tegen plaatselijke stankoverlast.

Ooit, een kwart eeuw geleden, toen wij dit huis betrokken was het nog vrij overzichtelijk en behoorlijk leeg. Nu ruim 25 jaar later is daar een soort van behoorlijke verandering in gekomen. Waar ik jaren geleden nog een schaal op tafel zette die en leuk stond en dienst deed als opvangcentrum van spullen die makkelijk kwijt raken is deze schaal nu veranderd in een huis dat dienst doet als opvangcentrum van troep die altijd kwijt is en misschien ook maar beter kwijt kan blijven.
Eerst lagen er alleen sleutels in de schaal. Niet veel later kwamen daar handschoenen, autopapieren, rijbewijs, bankpasjes, fietslampjes, een hockeybitje, hockeybal, sokken, in het laatste geval meestal 1 sok bij. De schaal werd een la, vervolgens kwam daar een la bij niet veel later werd het de hele kast, de hele kamer, de volgende kamer, nog een kast, nog een kamer, de vliering met als gevolg dat inmiddels het hele huis vol staat met zooi die niemand meer kan terug vinden.
Niet dat er overigens vaak naar gezocht wordt. Als de heren iets kwijt zijn is het in ieder geval altijd mijn schuld. Ik het het immers opgeruimd waarna zij het niet meer terug kunnen vinden.
Nu de heren het pand gaan verlaten om op een andere plaats in deze regio hun spullen kwijt te gaan raken zou ik op papier last moet krijgen van het lege nest syndroom. Vreemd genoeg heb ik de laatste maanden alleen maar geleden onder het volle nest syndroom, en in ons geval het overvolle nest syndroom. Heel langzaam ben ik aan het opruimen geslagen. Ik prop alles in vuilniszakken en lege wasmanden. Deze verplaats ik aan een ruimte in huis die waarschijnlijk als ik geen actie onderneem alleen maar voller raakt. Ze zullen zeker geen gebruik gaan maken van de optie hier in te kijken en alsnog mee te nemen wat hen van oorsprong toebehoort. Welnee, ze kopen gewoon alles nieuw om het vervolgens in hun nieuwe onderkomen eerst in een schaal, vervolgens in een mand, een la, een kast, een kamer te smijten. Precies zoals ze het thuis geleerd hebben.
Wanneer ze over een paar jaar het door hen gehuurde pand gaan verlaten zal alles ongetwijfeld bij grof vuil belanden. Precies waar hun spullen, die ze al maanden zo niet jaren kwijt zijn nu ook naar toe verplaatst gaan worden, tenzij ze heel snel zijn met ophalen.
Dat ik daar nog een klein beetje op reken slaat in feite nergens op. De stapel schone was op zolder is immers ook al maanden van niemand, dus dat ik nog een stille hoop heb dat hetgeen hier achterblijft ooit door iemand anders zal worden opgehaald dan door grof vuil is werkelijk nergens op gebaseerd.

Zaterdagmiddag. Even snel naar de Praxis of Gamma voor een blik verf, turkoois. Geen gemakkelijke opdracht. Zoon 1 heeft vorig weekend het pand verlaten en nu krijgt zoon 4 de kamer van zoon 1, hetgeen nogal wat klus werk en dan met name schilderwerk met zich mee brengt. Wie dat gaan doen, ik natuurlijk. Niemand die zich vrijwillig aanbiedt dit werkje op zich te nemen. Vader heeft het pand verlaten en komt alleen nog binnen om in mijn spullen en dan met name de post te neuzen. Wat mij meteen op het volgende brengt.
Als ik op de terugweg langs de super rijd om de nodige boodschappen te halen en deze vervolgens nonchalant in de achterklep van de auto wil slingeren stuit ik op de nodige plastic zakken met daarin een paar laarzen, een jack, wat kussens, allemaal dingen die ik de laatste weken heb aangeschaft en uit gewoonte de eerste weken in de achterklep van de auto bewaar of onder mijn bed, achter in de kast, op de vliering. In ieder geval niet in het zicht van mijn a.s. ex. Gewoon om een heleboel gezeur, gezanik en gezucht te voorkomen.
Wat ik in het verleden ook kocht, het was nooit goed, te duur, onnodig, in ieder geval een reden voor mij om het voorlopig uit beeld te laten om het vervolgens een keer achteloos aan te trekken en bij een paar gefronste wenkbrauwen te zeggen dat het gekregen, geleend of een uitverkoopje was.
Dat dit nu nooit meer hoeft is wennen. Daarnaast lijkt het kopen van ‘verboden’ spullen opeens een stuk minder aantrekkelijk.
Ik voelde me soms net een klein kind. Stiekem iets doen, waarvan je wist dat de ander, vroeger je ouders, nu je partner het niet op prijs zouden stellen is nu op de een of andere manier niet leuk meer. Mijn koopzucht een stuk minder.
Het voelt vreemd iets te kopen, direct in je kast te hangen en de volgende dag te dragen zonder dat daar een sarcastische opmerking op volgt in de trant van “Is dat nou nodig”?
“Nou niet nodig maar wel heel erg leuk”.
Gewoon doen en laten wat je zelf wilt is geheel nieuw en zeer verrassend. Daarnaast is het ook kostenbesparend omdat de uitdaging van het stiekeme verdwenen is.
Wat zal ik een geld overhouden.

Onlangs maar weer eens een bezoekje gebracht aan de plaatselijke coiffeur. Degene die ook mevrouw Moors in zijn assortiment heeft, evenals meerdere BN-ers. Voor mij absoluut geen reden om daar ook heen te gaan om mezelf van een nieuwe coupe te laten voorzien, maar het moet gezegd worden, ze doen het best aardig.
Het meisje dat mij normaal wast, knipt en kleurt staat onder aan in de hiërarchie, reden dat wanneer de keuze op haar valt om je kapsel te laten fatsoeneren de rekening aanzienlijk lager ligt. Hoe hoger je behandelaar staat in de hiërarchie hoe hoger het prijskaartje is dat hier aan verbonden is. Het is maar maar goed dat ik niet meer omreken want bedragen van rond de € 250,– zijn niet heel ongewoon.
Vandaag was dit meisje ziek en werd ik noodgedwongen geholpen door een mijnheer die aanzienlijk hoger op de ranglijst staat. Dit bleek al op het moment dat mevrouw de bazin het pand binnen kwam. Alleen de topstylistes werden door haar begroet en konden rekenen op een welgemeende luchtzoen. Mijn bek viel open. Hallo jullie zijn gewoon kapper hoor. Niks meer en niets minder. Jullie taak bestaat uit het fatsoeneren van wat haardossen en daar horen geen kapsones bij. Ook niet omdat mevrouw Moors toevallig een keer per week jullie pand betreedt.
Doe ff normaal man zou Geert zeggen. Ik dacht het alleen maar. Zoals ik nog veel meer dacht deze middag.
Dat mijnheer de topstylist mij geen blik waardig gunde laat staan van plan was een zinnig woord met mij te wisselen bleek al snel nadat ik in de stoel had plaatsgenomen. Al vond ik het na een krap kwartiertje wel best dat die leeghoofdige type zijn mond hield tegen mij.
Reden dat ik ben blijven zitten is omdat ik die avond een afspraak had waarvoor ik goed voor de dag moest komen.
Een ding weet ik zeker. Bij deze coiffeur kom ik nooit maar dan ook nooit meer. Volgende keer mag mijn buurmeisje mijn haar weer knippen. Die werkt bij een andere topkapper die de halve wereld rond reist om de voetballers van het Nederlands Elftal te knippen maar wel heel gewoon € 12 euro rekent en dan heb je ook nog een kop koffie, een koekje en aanspraak.

Een op de drie huwelijken strandt tegenwoordig. Het gemiddelde huwelijk duurt ongeveer 14 jaar. Dit alles betekent dat er heel wat vrijgezellige mannen en vrouwen rondhuppelen van 40+. Zelf behoor ik sinds enkele maanden ook tot deze groep alleenstaanden. Jaren heb ik geprobeerd mijn relatie op de rit te houden. Toch moest ik begin dit jaar bekennen dat dit niet was gelukt en ondanks veel pogingen ook nooit meer zou gaan lukken.
Op vrijersvoeten dan maar? Nou nee, even niet. Ondanks dat veel vriendinnen, die in dezelfde omstandigheden verkeren dit wel doen staat mijn hoofd er (nog) niet naar.
Wel vraag ik me regelmatig af waar de betreffende dames de heren in kwestie vandaan toveren. Hoe kom ik op mijn leeftijd nog aan een prins op het witte paard en bestaat die prins wel? Wat zou ik straks zoeken in een nieuwe relatie? Humor, liefde, goede sex, een inkomen dat er voor zal zorgen dat ik me verder geen zorgen meer hoef te maken, een tweede huis op een tropisch eiland? Of gewoon een lieve man die er altijd voor me is. Nooit zijn vuile sokken laat slingeren, het dopje trouw op de tube tandpasta draait, mee helpt in de keuken, de zware boodschappen voor me uit de auto haalt, of nog beter de zware boodschappen zelf haalt.
Ga ik voor het materialistische of voor de ware liefde? Als ik heel eerlijk ben zou ik het niet weten. Wat ik wel weet is dat ik, indien ik er voor open sta, mij net zoals mijn vriendinnen, ga inschrijven op een serieuze dating site als eDarling, om mijn he-darling te vinden, zoals hij bezig is om zijn she-darling te vinden. Tot die tijd blijf ik nog even me-darling maar als het zover is schrijf ik me zeker in.

Tekst: Marjolein Hurkmans, visagie: Astrid Timmer, fotografie: Sasha Lambert

“Ik kom uit een gezin waar eigenlijk nooit werd gedronken. Dat er mensen zijn die elke avond bij het eten een fles wijn opentrekken, ontdekte ik pas toen ik mijn man ontmoette. Bij hem thuis was drank normaal. Je kon ook niet weigeren. Als je zei ‘doe mij maar een frisje’, dan werd je voor ongezellig versleten. Bij mijn schoonfamilie heb ik leren drinken. En jarenlang was ik een echte gezelligheidsdrinker. Iedere reden was goed genoeg om een flesje wijn open te trekken: lekker kletsen en borrelen met de buren, afzakken op het terras met de andere moeders van de voetbalclub; ik vond het de normaalste zaak van de wereld. Iedereen deed het.

In mijn hart wist ik wel dat ik iets meer dronk dan de anderen. Ik ben nooit iemand geweest die goed maat kon houden. Tijdens een skivakantie zat ik ’s morgens al aan de glühwein. Drie jaar geleden waren we met de hele familie op vakantie op Madeira. Bij het ontbijt werd champagne geschonken. Ik was een gretige afnemer. Het was immers vakantie; dan hoort een drankje erbij. Maar ook na de vakantie betrapte ik mezelf erop dat ik steeds vroeger op de dag zin had in een glas wijn. Ik had het gevoel dat alcohol me hielp de dag door te komen. Ik geloof niet dat ik echt een alcoholprobleem zou hebben ontwikkeld als ik gelukkig was geweest. Maar dat was ik niet. Niet echt. Ik had het niet gezellig met mijn man. We waren dertig jaar getrouwd en hadden elkaar eigenlijk niks meer te vertellen. Dat knaagde aan me. Dat ongelukkige gevoel heeft zeker meegespeeld. Maar ik wil hem ook niet de schuld geven van mijn drankmisbruik. Ik heb het uiteindelijk zelf gedaan.

Ik trok steeds vroeger een fles open. ‘Een glaasje maar’, zei ik dan tegen mezelf rond een uur of elf in de ochtend, ‘om het scherpe randje van de dag af te halen’. Maar op een dag sloeg ik door. Ik kon niet meer stoppen met drinken. Ik dronk en ik dronk tot ik volledig buiten westen raakte. Mijn man trof me laveloos aan en bracht me naar de crisisopvang. Ik ging een zware week van detoxen tegemoet. Met maar één doel voor ogen: het nooit meer zo ver laten komen. Ik heb vier zoons. Wat voor voorbeeld gaf ik mijn kinderen door zoveel te drinken. Ik schaamde me dood. Het hielp dat ik in de kliniek mensen tegenkwam die net zo waren als ik. Vroeger dacht ik dat alle alcoholisten zwervers waren. Maar er zaten allerlei soorten mensen: landlopertypes, maar ook mensen uit de betere milieus, huisvrouwen en bouwvakkers. Drankmisbruik komt in alle gelederen van de maatschappij voor. Ik zat in de opvang met een vrouwtje dat voor 112 werkte. Die was gewend iedere avond na haar dienst een glaasje te drinken. Maar toen kwam ze in de nachtshift terecht en was haar dienst afgelopen in de vroege ochtend… Tja…

Na een week mocht ik naar huis. Met het vaste voornemen om nooit meer alcohol te drinken. In de gang naast de voordeur stond een krat bier. Dat was het eerste dat ik zag. Voor mijn man was mijn hele alcoholprobleem kennelijk afgelopen op het moment dat ik uit de kliniek was ontslagen. Ik deed mijn verhaal bij de buurvrouw aan de thee en hij ging met de buurman in de tuin zitten borrelen. Ik kwam niet in de verleiding om mee te doen, maar schokkend vond ik het wel.

Het ging een jaar goed. Ik dronk geen druppel. Zelfs niet als mijn man zich naast me op de bank een stuk in de kraag zat te drinken. En toen op een dag ging ik toch weer de fout in. Ik was jarig; mijn vijftigste verjaardag. Dat is geen prettige dag voor een vrouw. ‘Één glaasje wijn moet nu toch wel kunnen’, dacht ik. Niet dus, ik ging meteen weer helemaal los en moest voor de tweede keer worden opgenomen. Sindsdien is dat mijn leven. Het kan maanden goed gaan en dan gebeurt er iets waarvan ik in paniek raak en sla ik aan het drinken. De aanleiding hoeft maar iets heel kleins te zijn: een krasje op mijn auto en ik kan al doorslaan. Dan ren ik naar de slijterij en sla flessen wijn in die ik overal in huis verstop. Daar ben ik een kei in geworden. Want als mijn kinderen ze vinden dan gieten ze ze leeg in de gootsteen. Ik drink dan tot ik zwaar onder zeil ben en voor de zoveelste keer wordt afgevoerd naar een afkickkliniek. Telkens weer kom ik thuis met de bedoeling het nooit meer te laten gebeuren. En telkens gaat het weer mis.

De laatste keer was een paar maanden geleden. Mijn man en ik zijn inmiddels uit elkaar en hij heeft een nieuwe vriendin. Het was een opluchting toen hij vertrok. Alleen al omdat er daardoor ook geen alcohol meer in huis was.
Maar ik ben sindsdien wel alleen met de vier jongens. Een van hen is 22 en woont nog thuis. Op een maandag sms’te hij dat hij niet mee at, maar of ik iets voor hem wilde bewaren. Drie dagen later ontdekte ik dat hij nog steeds niet thuis was gekomen. Ik probeerde hem te bellen, maar hij nam niet op. Achteraf bleek er niks aan de hand, maar toen was het leed al geschied. In plaats van rond te gaan bellen, zoals een andere moeder zou hebben gedaan, ben ik naar de slijter gereden. Twee dagen lang was ik weer volledig van de wereld. En toen drong het plotseling tot mijn benevelde brein door dat ik door dit te doen mijn ex-man de kans gaf mijn kinderen van me af te nemen. Ik heb de restanten wijn weggegooid. Voor mijn kinderen lukte het me om zelf te stoppen.

Mijn jongste zoon was pas 7 toen het begon. Wat heeft dat kind allemaal mee moeten maken? Hij heeft het zo zwaar gehad. Daar kan ik me heel schuldig over voelen. Vorige week was ik op een avond heel moe en wilde vroeg naar bed. Mijn jongste is nu 10 en slaapt sinds de scheiding bij mij. Hij was zo bezorgd over die vermoeidheid. ‘Mama’, fluisterde hij, ‘jij hebt toch niet gedronken hè…’ Dan breekt toch je moederhart. Hij is zo bang dat het nog een keer gebeurt. Maar inmiddels heb ik verslavingsonderdrukkende medicijnen en daarmee gaat het goed. Want af en toe steekt het schuldgevoel over het leed dat ik mijn kinderen heb berokkend met mijn binge-drinking, zo erg de kop op, dat ik zonder die pillen zeker naar de fles zou hebben gegrepen om het te onderdrukken.

Ik zou graag zeggen dat ik zeker weet dat het nu over is. Dat ik nooit meer zal drinken. Maar ik heb in de afgelopen drie jaar te vaak een terugval gehad om dat echt te kunnen geloven. Ik kan er alleen maar het beste van hopen. De mensen om me heen helpen me gelukkig om me staande te houden. Mijn moeder belt bijna iedere dag om me moed in te praten en als er een buurtfeestje is waar ik ook ben, zorgen ze dat er voldoende fris in huis is. Ik draai zelfs bardiensten op de hockeyclub. Bezorgde vriendinnen houden me als aasgieren in de gaten. Daar ben ik ze hartstikke dankbaar voor.

Ik heb er even over getwijfeld of ik mijn verhaal wel moest doen. Ik loop nou natuurlijk wel het risico dat ik voortaan door het leven ga ‘als die vrouw met dat alcoholprobleem’. Aan de andere kant vind ik ook dat ik andere mensen moet waarschuwen. De grens tussen een wijntje voor de gezelligheid en probleemdrinken is snel gepasseerd. Er heerst in de Westerse wereld een rare verhouding met alcohol. Als iemand stopt met roken, zegt iedereen ‘wat goed van je’, maar als je zegt ‘ik drink niet meer’, roepen diezelfde mensen ‘wat ongezellig’. Om me heen wordt zoveel gedronken. Ik zie het nog steeds op me heen. Je kind ophalen bij een vriendje, hup: wijntje erbij. Barbecueën met de buren? Zet de rosé maar vast koud. Overal komt die fles op tafel. En wat is nou één fles? Op één been kun je niet staan. Ik ken ontzettend veel moeders die zo een liter wijn per dag wegdrinken. Er wordt zo gemakkelijk over gedacht. Maar zo begon het bij mij ook.

KADER:
Volgens het CBS is er sprake van ‘zwaar drinken’ wanneer op één of meer dagen per week meer dan zes glazen alcohol worden gedronken. Gemeten naar die cijfers zijn er in Nederland momenteel 1,4 miljoen zware drinkers. 396.000 van hen vallen in de categorie alcoholmisbruikers en daarvan kunnen 82.000 mensen worden beschouwd als ‘alcoholafhankelijk’ (alcoholist).
Het zogenaamde binge-drinken (waar ook Ingrid zich schuldig aanmaakte) komt veel vaker voor. Officieel staat het woord ‘binge’ in het Engels voor ‘braspartij’, maar tegenwoordig wordt het vooral gebruikt voor het incidenteel doorslaan met alcoholgebruik (of eten). Bij de reguliere onderzoeken naar alcoholisme wordt deze groep niet meegenomen. Ze drinken immers niet dagelijks en slaan soms weken of zelfs maanden over. Toch maakte 1/3 van de volwassen bevolking zich schuldig aan deze manier van alcoholmisbruik.
Binge-drinking kan de volgende schadelijke gevolgen hebben:
1.Orgaanschade
2.Kans op black-out
3.Stijging van de bloeddruk
4.Alcoholvergiftiging
5.Verhoogd risico op hartaandoening
6.Overgewicht en verhoogde bloeddruk op latere leeftijd
Ingrid de Bruijn schreef over haar ervaringen het boek ‘Bijna (ver) dronken, dat onlangs uitkwam bij uitgeverij aquazz. Meer informatie: www.ingriddebruijn.nl
Voor informatie over de gevaren van alcohol: www.alcoholinfo.nl (hier kunt u ook een test doen om uw eigen alcoholgebruik onder de loep te nemen).

Laat hieronder je naam achter en een leuke reactie en maak kans op mijn boek Bijna (ver)dronken. Voor kerst maak ik de winnaar of winnares bekend.