Ingrid de Bruijn.nl

Uit de TOON

Ondanks het feit dat ik me had voorgenomen nooit maar dan ook nooit meer een vent in huis te halen ben ik nu toch gezwicht. Mijn keuze is gevallen op TOON. Iedereen heeft het over Toon. Het lijkt een betrouwbaar geval dus waarom niet. Ik heb net drie mannen de deur uit gedaan dus daar ka er best een voor in de plaats. Maar dan ook echt maar een en echt niet meer.

Volgens mijn vriendinnen is het heel eenvoudig om Toon in huis te halen. Je vult wat vragen in op internet en na twee dagen staat hij op de stoep. Mooi, dus niks halen of brengen hij komt vanzelf en als hij niet bevalt wordt hij gewoon weer opgehaald. Eenvoudiger kan haast niet.

Zou je denken tenminste.

Nou dat valt dus behoorlijk tegen.

Het begint met ‘kijk uw aanbod’. Nou wil ik inderdaad graag weten wie of wat ik huis haal dus het lijkt me voor de hand liggen dat ik dit eerst eens ga bekijken

Blijkt dat ik eerst een hele vragenlijst invullen voordat Toon daadwerkelijk komt.

Wat ze willen weten? Mijn aanhef, man of vrouw? Ja vrouw, lijkt me logisch anders hoef ik geen Toon. Mijn voorletters, mijn achternaam, adres, postcode, huisnummer, geboortedatum, telefoonnumer en emailadres en mijn rekeningnummer. Waarom in goedsnaam? Ik ga echt niks betalen voor Toon, hij kan blijven slapen als het moet, af en toe een hapje mee eten maar daar houdt het dan toch wel mooi mee op.

Volgende pagina: waar ik Toon ga gebruiken, thuis of op kantoor. Volgens mij gaat ze dat niks aan maar voor uit. Thuis denk ik voornamelijk. In ieder geval voor de boodschappen, was, strijk, eten koken, af en toe avondje uit, geen idee eigenlijk.

Of ik een koop- of huurwoning heb?. Wat dat er toe weet ik al helemaal niet wat een onzin vragen. Er staat een bed in en dat is toch het belangrijkste dacht ik zo.

Of ik draadloos internet heb. Weer zo’n zinloze vraag. Maar goed, ja dus.

Heb ik eigen stroom of met zonnepanelen. Eigen stroom anders hoef ik Toon niet. Ik ga hem heus niet op het dak zetten. Net er onder, dat dan weer wel.

Of ik mijn huis verwarm met een cv ketel. Ja nu nog wel daar heb ik straks Toon voor had ik bedacht.

Bevinden mijn gas- en electriciteitsmeters zich binnenhuis. Nou ja, lijkt me vrij voor de hand liggend.

Heb ik een vrij stopcontact in mijn meterkast. Nee, daar zit de stekker van de bel in, maar die gaat er mooi uit als ik Toon eindelijk heb binnegesleept. Dan wil ik niet meer gestoord worden.

Heeft u een slimme meter. Persoonlijk vind ik van niet, gelet op de energienota die ik elke maand krijg. Maar daar gaat Toon vast ook verandering in brengen.

Bevinden mijn gas- en electriciteitsmeters zch in dezelfde ruimte. Nee, om aanvaringen tussen die twee te voorkomen zit de een in de kelder en de ander in de meterkast.

En dan komt er in het rood met loei grote letters in mijn beeld TOON WERKT NIET MET METERS DIE ZICH INET IN DEZELFDE RUIMTE BEVINDEN. Als u straks een slimme meter heeft, waar zij dan voor gaan zorgen, dat dan weer wel, komt TOON.

Eindelijk.

Nou die paar maanden zonder Toon houd ik het vast ook nog wel vol.

Eerst nog maar even genieten van mijn rust.

Komt Toon, komt raad.

Morgen is het sokkenuitzoekdag, dat neem ik me vandaag voor, zoals ik me dat al ongeveer drie jaar voor neem. Een goed voornemen dat nooit tot uitvoering wordt gebracht. Tot morgen dan. Inmiddels staan er drie wasmanden met sokken op mijn kamer die ergens, heel in de verte, misschien een heel klein beetje ietsiepietsie bij elkaar passen, maar voor hetzelfde geld ook helemaal niet.

Inmiddels is het morgen en besluit ik mijn voornemen toch maar eens een vervolg te gaan geven. Ik ben immers deze week geheel kindloos, op het bed en breakfastgeval dat hier af en toe rondzwerft. De enige conversatie die wij dagelijks voeren is ‘eet je thuis?’ gevolgd op een ‘nee’ en mag ik de auto’ gevolgd op een ‘ja’.

Alle ruimte dus om die 18.793 sokken uit te zoeken.

Ik begin met het sorteren op kleur, niet op geur want ik ga er van uit dat ze allemaal een soort van schoon zijn. Niet dat ze echt schoon zijn. Ongeveer 99% heeft een zweem van zwart en/of grijs over zich. Vanuit de fabriek meegekregen of vanuit het dagelijkse draagpatroon.

Gelukkig ben ik zo slim om alles met wat ook maar een een beetje op een gat lijkt per omgaande weg te gooien. Met als gevolg de eerste vuilniszak al binnen een kwartier tot aan de nok toe gevuld is. Die kan in de container kleding. Niet dat ik me kan voorstellen dat ooit maar iemand in een of ander zeer onderontwikkeld land die dingen zal gaan dragen maar wat kan mij het schelen. Ik moet er vanaf en vind het ronduit zonde om die hele zak in de grijsbak te gooien omdat ik dan geen ruimte meer over hou voor alle ongebruikte troep die hier dagelijks het pand verlaat.

Na ongeveer een uur heb ik vier stapels. Een wat heel veel weg heeft van de kleur wit, zover dit al een kleur kan zijn, een waarvan ik vermoed dat ze zwart zijn, een waarvan ik denk dat ze blauw zijn, maar dat kan net zo goed andersom zijn en dan hebben we nog de stapel motiefjes. Laat ik even vooropstellen dat dit de stapel is die ik zelf nooit maar dan ook nooit aan zou schaffen. Het beste zou dus zijn als ik deze exemplaren in een zak prop en bij mijn as ex voor de deur zet met een sticker er op ‘van jou voor jou’ en ‘veel plezier er mee’.

Na nog een uur heb ik de 18.793 exemplaren gereduceerd tot een maximum van 100. Aan elke sok mankeert in mijn ogen wel iets. Reden waarom ze waarschijnlijk zo lang in die manden hebben gezeten.

Wanneer ik ruim drie uur later toch wel 30 paar redelijk bij elkaar passende exemplaren heb gevonden en in een mand heb gekieperd ben ik er uit.

Vanaf morgen koop ik elke week 14 paar nieuwe sokken, dat is bij de Primark, ja die winkel waar ze arme kindertjes voor een paar cent die sokken laten maken, diezelfde sokken die ze van mij een paar weken later via een vuilniszak weer terugkrijgen en waar die dingen 2,50 voor 6 paar kosten, mogelijk en mieter ze vervolgens na gebruik gewoon weg. Niks meer in de wasmachine waar ze doorgaans toch als eenling uitkomen maar gewoonweg weg.

Dit alles nalezende kom ik tot de conclusie waarom ik een fervent fan ben van het dragen van Uggs en slippers. Dan heb je helemaal geen sokken nodig.

Grote wasjes

Dat geloof je toch zeker zelf niet mam zegt mini mi tegen me als hij zijn naamgenoot op een camping een volgemorste kleuter uit zijn kleren ziet doen trekken om het vervolgens in een wasmachine te mieteren. Niet nadat Jochem zich heeft verzekerd van het feit dat zijn eigen mama, die van de kleuter dus, het met spaghetti bolognese onder gesmeerde shirt echt nooit meer zelf schoon zou krijgen.

Nou Jochem zou dat wonder voor haar ter plekke terstond verhelpen. Onder het toezicnd oog van veel mede wanhopige kleuter moeders bij de was nooit schoon gaat, ongeacht welk middel, machine, temperatuur, wasverzachter, toegevoegd middel ze ook gebruiken laat onze oervader der Nederlandse goedgebekte kleuters zien dat dit hem geen enkele moeite zal gaan kosten.

Nog geen minuut later zien wij de hele meute gebogen over het stralend witte shirt onze Jochem en zijn wasmiddel bijna tot heilig verklaren. Hoe is het mogelijk. Alle vlekken zijn er uit en dat op zo’n lage temperatuur, waarna het de bedoeling van de fabrikant is dat al deze meer dan wanhopige moeders op hun met bloemen versierde bakfiets springen om in de campingwinkel een pak van hun onovertroffen middel aan te schaffen.

Ja, duh, verzucht mini mi, dat shirt is helemaal niet gewassen, hier gaat ook nooit wat schoon wat je ook in die machine gooit, die vent heeft gewoon een nieuw shirt gepakt en laat dat zien. Hij denk toch zeker niet dat ik achterlijk ben of zo.

Zelfs papa weet nu dat het niet aan jou lag dat mijn kleren nooit schoon gaan. Nu hij op zichzelf woont krijgt hij mijn kleren ook niet schoon. Soms wast hij ze wel drie keer, dus al dat mopperen op jou en de wasmachine was gewoon verspilde moeite. Je kunt beter meteen van alles twee kopen en dan doe ik het een aan als ik niet eet en het anders als ik wel iets moet eten of drinken en dan doe je gewoon hetzelfde trucje als Jochem op die camping.

Verkering

‘Mam’, neem jij binnenkort nu ook een nieuwe vriend vroeg mijn jongste mij een paar maanden geleden, hierbij doelend op zijn vader die sinds de zomervakantie een nieuwe vriendin aan de haak had geslagen. Eindelijk een vrouw die hem begreep, heel lekker kon koken, goed kon luisteren, een topper was in bed (nog wel) en daarnaast ook nog eens heel intelligent is (zij wel).
Ze beviel zelfs zo goed dat hij er binnen een week was ingetrokken en zich binnen twee weken had laten steriliseren (hij wel).
‘Ik moet er niet aan denken’ stelde ik mijn kleine man gerust. Ben ik er eindelijk vanaf ga ik toch niet weer een vent binnen slepen die de eerste weken zijn uiterste best doet om goed te luisteren, niks te laten slingeren, elke dag te douchen, nooit stinkende sokken te dragen, iedere dag een schone onderbroek aan te trekken waar nooit remsporen in zitten (kom vanzelf wel) en van die hippe boxers draagt. Nooit zeurt over het eten, alles lekker vindt en altijd een onderwerp voor een goed gesprek weet (keep on dreaming).
Nee, deze moeder blijft lekker alleen met kind. Eet wat ze zelf lekker vindt (of haar kind), lees de krant wanneer zij het wil, kijkt naar tv programma;s die ze zelf uitkiest, belt uitgebreid met vriendinnen en hoeft nooit meer nieuwe kleding te verstoppen.
Heb je nu weer iets nieuws aan.
Hoeft niet bang te zijn dat manlief na een avond uit weer vergeet te vragen of het leuk was, of ze lekker gegeten heeft en dat soort onnozele maar wel welkome vragen omdat hij dat toch al nooit deed.
Krijgt nooit meer de schuld van iets dat hij zelf te goed heeft opgeruimd en zij volgens hem heeft kwijtgeraakt.
Nee deze mama heeft na 30 jaar haar lesje wel geleerd. Het nieuwe exemplaar mag hem hebben. Strik er om en weg er mee.
Deze week vroeg hij wederom of mama niet een nieuwe vriend wilde, gewoon voor de gezelligheid. Wederom kon ik hem hetzelfde antwoord geven. ‘Nee hoor schat, wees maar niet bang, deze mama begint er niet meer aan.
‘Gelukkig was zijn opgeluchte antwoord. Want na maanden van hele weekenden op en neer slepen was hij er nu toch ook achter gekomen dat de aandacht die papa voor hem had, als hij die al had, nu voor het grootste gedeelte naar zijn nieuwe liefde ging en daar is hij niet heel blij mee. Maar dat zal zijn papa een worst wezen want die heeft nu eindelijk een vrouw die hem begrijpt en die heeft uiteraard veel meer liefde en aandacht nodig dan zijn bloedeigen kinderen.

Sokkenverbod

Zojuist heb ik een column gelezen van Kasper van Kooten waarin hij de Nederlandse man oproept om te stoppen met het dragen van sokken. Zelf is hij hier in zijn jeugd mee gestopt. Dit na een dagje strand omdat hij op de terugweg werd gekweld door schoenen en sokken volgelopen met zand.
Ik sluit me aan bij zijn oproep. Weg met de sokken. Niet alleen me de afschuwelijke Mickey Mouse gevallen, badstof sokken in sandalen, gestreepte sokken, enkelsokken Nee gewoon weg met alle sokken.
Vooropgesteld dat er na het wassen van die dingen nooit twee exemplaren maar standaard een zo’n ding uit de wasmachine respectievelijk droger tevoorschijn komt is het dragen van sokken totaal overbodig. Soms vraag ik me zelfs af waarom die dingen uitgevonden zijn.
Zelf draag ik nooit sokken ook al probeert de verkoper van de schoenenzaak mij regelmatig op andere gedachten te brengen. Mevrouw, ook al draagt u Uggs en heeft u warme voeten het is voor uw voeten beter wanneer u wel sokken draagt. De kans op schimmelvoeten of zweetvoeten wordt daardoor aanzienlijk kleiner. Nog nooit van mijn leven heb ik schimmel dan wel zweetvoeten gehad dus geen idee waar die beste man het over heeft. Mocht ik ooit koude voeten hebben dan gris ik twee exemplaren uit een mand vol die inmiddels zowel in mijn badkamer, slaapkamer als rommelkamer. Van die sokken die altijd alleen zijn, nooit met zijn tweeen. Sokken die er al jaren om smeken uitgezocht of geadopteerd te worden.
Niemand hier in huis heeft er zin in om die manden uit te zoeken omdat na een week de mand zonder enige twijfel weer net zo vol ligt.
Mocht u bij Spoorloos, een actie van de postcodeloterij of een inzameling van giro 555 een behoeftige inwoner van een of ander inheems dorp zien lopen op sokken die absoluut niet bij elkaar passen is de kans meer dan aanwezig dat deze uit mijn voorraad komen. Een voorraad die nooit uitgeput raakt zeker nu de Primark zeven paar sokken verkoopt voor slechts  2,50. Dat betekent elke week 14 nieuwe sokken die na gebruik weggegooid kunnen worden. Een stuk goedkoper dan wassen, roken en absoluut beter tegen plaatselijke stankoverlast.

Troep

Ooit, een kwart eeuw geleden, toen wij dit huis betrokken was het nog vrij overzichtelijk en behoorlijk leeg. Nu ruim 25 jaar later is daar een soort van behoorlijke verandering in gekomen. Waar ik jaren geleden nog een schaal op tafel zette die en leuk stond en dienst deed als opvangcentrum van spullen die makkelijk kwijt raken is deze schaal nu veranderd in een huis dat dienst doet als opvangcentrum van troep die altijd kwijt is en misschien ook maar beter kwijt kan blijven.
Eerst lagen er alleen sleutels in de schaal. Niet veel later kwamen daar handschoenen, autopapieren, rijbewijs, bankpasjes, fietslampjes, een hockeybitje, hockeybal, sokken, in het laatste geval meestal 1 sok bij. De schaal werd een la, vervolgens kwam daar een la bij niet veel later werd het de hele kast, de hele kamer, de volgende kamer, nog een kast, nog een kamer, de vliering met als gevolg dat inmiddels het hele huis vol staat met zooi die niemand meer kan terug vinden.
Niet dat er overigens vaak naar gezocht wordt. Als de heren iets kwijt zijn is het in ieder geval altijd mijn schuld. Ik het het immers opgeruimd waarna zij het niet meer terug kunnen vinden.
Nu de heren het pand gaan verlaten om op een andere plaats in deze regio hun spullen kwijt te gaan raken zou ik op papier last moet krijgen van het lege nest syndroom. Vreemd genoeg heb ik de laatste maanden alleen maar geleden onder het volle nest syndroom, en in ons geval het overvolle nest syndroom. Heel langzaam ben ik aan het opruimen geslagen. Ik prop alles in vuilniszakken en lege wasmanden. Deze verplaats ik aan een ruimte in huis die waarschijnlijk als ik geen actie onderneem alleen maar voller raakt. Ze zullen zeker geen gebruik gaan maken van de optie hier in te kijken en alsnog mee te nemen wat hen van oorsprong toebehoort. Welnee, ze kopen gewoon alles nieuw om het vervolgens in hun nieuwe onderkomen eerst in een schaal, vervolgens in een mand, een la, een kast, een kamer te smijten. Precies zoals ze het thuis geleerd hebben.
Wanneer ze over een paar jaar het door hen gehuurde pand gaan verlaten zal alles ongetwijfeld bij grof vuil belanden. Precies waar hun spullen, die ze al maanden zo niet jaren kwijt zijn nu ook naar toe verplaatst gaan worden, tenzij ze heel snel zijn met ophalen.
Dat ik daar nog een klein beetje op reken slaat in feite nergens op. De stapel schone was op zolder is immers ook al maanden van niemand, dus dat ik nog een stille hoop heb dat hetgeen hier achterblijft ooit door iemand anders zal worden opgehaald dan door grof vuil is werkelijk nergens op gebaseerd.

Heemsteedse hiërarchie bij de kapper

Onlangs maar weer eens een bezoekje gebracht aan de plaatselijke coiffeur. Degene die ook mevrouw Moors in zijn assortiment heeft, evenals meerdere BN-ers. Voor mij absoluut geen reden om daar ook heen te gaan om mezelf van een nieuwe coupe te laten voorzien, maar het moet gezegd worden, ze doen het best aardig.
Het meisje dat mij normaal wast, knipt en kleurt staat onder aan in de hiërarchie, reden dat wanneer de keuze op haar valt om je kapsel te laten fatsoeneren de rekening aanzienlijk lager ligt. Hoe hoger je behandelaar staat in de hiërarchie hoe hoger het prijskaartje is dat hier aan verbonden is. Het is maar maar goed dat ik niet meer omreken want bedragen van rond de € 250,– zijn niet heel ongewoon.
Vandaag was dit meisje ziek en werd ik noodgedwongen geholpen door een mijnheer die aanzienlijk hoger op de ranglijst staat. Dit bleek al op het moment dat mevrouw de bazin het pand binnen kwam. Alleen de topstylistes werden door haar begroet en konden rekenen op een welgemeende luchtzoen. Mijn bek viel open. Hallo jullie zijn gewoon kapper hoor. Niks meer en niets minder. Jullie taak bestaat uit het fatsoeneren van wat haardossen en daar horen geen kapsones bij. Ook niet omdat mevrouw Moors toevallig een keer per week jullie pand betreedt.
Doe ff normaal man zou Geert zeggen. Ik dacht het alleen maar. Zoals ik nog veel meer dacht deze middag.
Dat mijnheer de topstylist mij geen blik waardig gunde laat staan van plan was een zinnig woord met mij te wisselen bleek al snel nadat ik in de stoel had plaatsgenomen. Al vond ik het na een krap kwartiertje wel best dat die leeghoofdige type zijn mond hield tegen mij.
Reden dat ik ben blijven zitten is omdat ik die avond een afspraak had waarvoor ik goed voor de dag moest komen.
Een ding weet ik zeker. Bij deze coiffeur kom ik nooit maar dan ook nooit meer. Volgende keer mag mijn buurmeisje mijn haar weer knippen. Die werkt bij een andere topkapper die de halve wereld rond reist om de voetballers van het Nederlands Elftal te knippen maar wel heel gewoon € 12 euro rekent en dan heb je ook nog een kop koffie, een koekje en aanspraak.

Consternatiebureau

Eenmaal in de vier weken is het weer zover dan mogen we ons melden op het consternatiebureau. ‘Even kijken wie we daar hebben: ik zie het al, u bent keurig op tijd.’ Ja logisch want ik wil, als het even kan, ook zo snel mogelijk weer weg. ‘Als u uw zoontje daar alvast even uitkleedt dat zal ik hem eerst even meten en wegen voor u naar de verpleegkundige en de dokter mag.’ Ja, dat weet ik nu inmiddels wel. Ben hier niet voor de eerste keer.

Om heel eerlijk te zijn hoef ik niet eens meer te komen. Zo voorspelbaar is het wat jullie gaan zeggen en doen. Maar vooruit, we doen maar weer braaf mee aan dit toneelstuk.

‘Eerst maar even op de weegschaal. Even de luier uit graag.’ Jammer dat hij niet nu net even zijn straal omhoog richt. ‘Nog even op de meetlat. Niet zo huilen mannetje, ik doe niks hoor.’ Nee, natuurlijk niet, je trekt hem half uit elkaar. Zullen we bij jou eens doen. Kijken of jij dat zo leuk vindt. ‘Nu nog even de hoofdomtrek meten en dan bent u hier klaar.’ Nou ik ben hier anders al heel lang klaar, maar goed. ‘Even de curve invullen. O, kijk eens, hij zit behoorlijk onder de lijn van het gemiddelde.’

Ja, en? Heeft u daar last van. Wij niet in ieder geval. Zijn vader is niet groot, ik ook niet echt enorm. Bovendien gingen zijn 3 broers ook pas rond hun zestiende enige vorm van betekenis aannemen. Dus bespaar me die curve van jullie maar.

‘De verpleegkundige wacht daar op u. Loopt u maar direct door.’ Graag want ik heb niet de hele ochtend. ‘Ha daar hebben we die kleine man. Hoe gaat het met hem? Prima, echt heel goed.’
‘Eet hij goed? Ja hoor hij eet prima.’
Nee natuurlijk niet mens, hij eet niks. ‘s Morgens gaat er met moeite een beschuit of een bord pap in. Melk vindt hij niet te pruimen. Tussen de middag ben ik blij als hij een cracker of een halve boterham eet met daarbij een glaasje ranja. En het avondeten is één groot drama. Net als bij alle andere kinderen van een maand of veertien.

Die lusten niks, willen niks, proberen niks. Alleen chips, koekjes, snoepjes en Fristi. Daar heeft hij uiteraard geen enkel probleem mee. Maar dat ga ik jou niet aan je neus hangen. Ik kijk wel beter uit. Dus geef ik gewoon het standaard antwoord: ‘het gaat allemaal geweldig. Hij vindt alles even lekker. Dat zou je anders niet zeggen als je naar zijn groeicurve kijkt. Nee, maar ik denk dat hij een enorm snelle spijsvertering heeft, denkt u ook niet? O, dat zou best kunnen inderdaad. Hoe is met de rest van de familie? Hetzelfde, hij heeft het dus niet van een vreemde.’

Gelukkig laat ze het onderwerp rusten en gaat over naar zijn slaappatroon. ‘Hoe is het met slapen? Gaat hij om zeven uur meteen slapen? Ja hoor, geen enkel probleem. Ik leg hem in bed en binnen twee minuten is hij vertrokken. “Dat is mooi. Zo zien we het graag!’ Ja hoor, ha, ha, keep on dreaming.
Wat denk je nou zelf? Denk eens even na. Met drie grote broers krijg ik hem echt niet om zeven uur zijn bed in. Ik mag blij zijn als hij om half negen richting de bovenste verdieping wil vertrekken. Mar wat maakt het uit? Dat betekent dat hij ‘s morgens ook wat langer blijft liggen en niet om zes uur al springend door de kamer hupst.
‘Goed, dat gaan we nu nog even wat blokjes op elkaar zetten. Denkt u dat hij dat kan?’ Vast wel muts, thuis heeft hij met de lego van zijn broer het Empire State Building nagebouwd dus die paar blokjes hier zullen ook wel lukken. ‘Keurig mannetje helemaal goed. Nu nog even naar de arts voor een prik en dan zien we je over 3 maanden wel weer.’

Nou dat dacht ik dus niet. Vandaag is zijn laatste prik voor hij vier wordt. En dat is de eerst volgende keer dat jullie mij hier weer zullen zien. Met drie grote broers denk ik dat wanneer er echte problemen zijn ik die zelf wel kan oplossen. En anders kan ik me altijd nog bij de huisarts of de kinderarts melden. Het spijt me voor jullie, maar hier ben ik voorlopig even helemaal klaar.